پیله برای عربستان سعودی

سید قائم موسوی

تحلیلگر سیاسی

رئیس جمهور چین در سفر به عربستان از روابط راهبردی صحبت کرد و چین را “دوست ناب و شریک استراتژیک عربستان” دانست.

سفر شی جین پینگ به این کشور به دعوت پادشاه عربستان سعودی نشان از بازنگری اساسی در نگاه ریاض به معادلات منطقه ای و جهانی از منظر امنیتی و اقتصادی دارد.

در حالی که ایران درگیر پیامدهای سیاست سطحی داخلی-خارجی و تداوم عملکرد مضر تصمیم گیرندگان سیستمی است. ریاض سیاست پیچیده چندجانبه گرایی را با گام های بلند دنبال می کند.

اعلام پیوستن جمهوری اسلامی به پیمان شانگهای هنوز به پایان نرسیده است و رهبران چین در ریاض ترانه هایی درباره رقیب استراتژیک خود می خوانند.

افراد آگاه زیادی وجود داشتند که هشدار می‌دادند پیوستن به شانگهای در غیاب رابطه متعادل با غرب بهتر است، اما طبق معمول پیش‌بینی‌های آنها مانند استعاره “نکوبیدن میخ آهنین به سنگ” بود.

در حالی که ایران همچنان از فقدان حکمرانی خوب رنج می برد، عربستان سعودی سیاست های چندجانبه گرایی مبتنی بر مولفه های تعادل در روابط بین الملل و پرهیز از حملات وابستگی مطلق به آمریکا (به دور از تحقیر گاو نقد) اتخاذ کرده است.

مقاومت در برابر تقاضاهای آمریکا برای نفت، سیاست مستقل در برابر رویکرد تهاجمی پوتین در قبال اوکراین و تمایل به چین در احتمال احیای برجام نشان می‌دهد که عربستان سعودی بیش از شست بایدن دموکرات است.

آنها به خوبی درک کردند که اگرچه آمریکا همچنان ابرقدرت جهان است، اما چین می تواند این روند را به ویژه در حوزه امنیت و سایبرنتیک به شرایط شکننده ای برساند و بر این اساس اتکای یکجانبه به تامین کننده را در نظر نمی گیرند.

  مجلل ترین متکدیان ایران! یک گدا با 2 خدمتکار شخصی! + تصاویر

برخلاف جمهوری اسلامی که با یک بال پرواز می کند، پرواز سالم را بر اساس دو بال ترجیح می دهند و می دانند که آن هم متعادل و متناسب است. بر این اساس و به دلیل کاستی های سیاست خارجی جمهوری اسلامی چین است که چین ترجیح می دهد با قطر و چین قراردادهای انرژی راهبردی منعقد کند تا با جمهوری اسلامی شانگهای!

ماجرا زمانی پیچیده تر می شود که قراردادی 25 ساله بین این دو کشور منعقد شده است. این همه غفلت و انزوا ناشی از سیاست هایی است که فاقد هرگونه عقلانیت قابل تشخیص است.

ترس از فرورفتن در رام شرق‌شناسی و اتخاذ کورکورانه سیاست‌های ضدغربی، از یک سو موجب هجمه‌های جهانی و نابجای دوستان ظاهری و حتی چند برابری آنها با دشمنان از سوی دیگر شده است.

بدون تحول اساسی و زیربنایی در سیاست داخلی و خارجی، این جاده به ترکستان ختم می شود. اگر دیر نشده باشد!

دیدگاهتان را بنویسید