نوشیدن یک لیوان زهر برای ملت!

به امید اوقات فراغت

روزنامه نگار

جامعه امروز ایران به برکت فناوری و فناوری تبدیل به شهروند جهانی شده است، بنابراین نظر مسئولان کشور نباید محلی و منطقه ای باشد. رشد و توسعه پایدار در دنیای امروز در گرو پذیرش ادبیات اقتصادی جهان است. امروزه هیچ کشوری در دنیا وجود ندارد که با ادبیات بومی و محلی توانسته رشد و توسعه یابد. چین و روسیه به عنوان نگهبان، نه! آنها به عنوان یک رفیق وفادار ایران خارج از اقتصاد و ادبیات جهان نیستند، بنابراین در حالی که ایران در سیاست خارجی روابط متعادلی با شرق و غرب ندارد، ملت ایران باید برای حفظ وضعیت کنونی کشور هزینه های هنگفتی بپردازد.

هزینه هایی که باید صرف توسعه و آبادانی کشور شود، ناگزیر صرف حفظ وضع موجود می شود!

تصویب برجام، مانند پذیرش قطعنامه 598، یک اتفاق عقلانی است، اما این که در زمان و مکان مناسب اقدام درست را انجام دهیم، عقلانی تر است!

با توجه به اینکه سیاستمداران در ادبیات جنگ هم صلح دارند و هم به تعبیری تعامل زیست سیاسی دارند، صلح و پذیرش باید جزء منافع مقاومت و پافشاری به عنوان بخشی از منافع ملی یا ملی باشد. منافع ملی یا ملی را در نظر بگیرید.

اگر حاکمان و سیاستمداران کشور ادعا می کنند که در راستای منافع ملی یا منافع ملت عمل می کنند، سوال مهم و اساسی این است که جامعه ایران در حال حاضر در چه وضعیتی است؟

اگر دو عنصر رضایت عمومی و نارضایتی عمومی در دو ترازو سنجیده شود، چه چیزی دشوارتر است؟ بنابراین واکنش های ملت بهترین گواه بر عملکرد آینده حاکمان و سیاستمداران است وگرنه تصمیمات و تصمیمات در سیاست داخلی و خارجی رنگ و درخششی نامطلوب خواهد داشت!

  فروش بلیت چارتر اربعین ممنوع شد

جامعه امروز ایران به دلیل دسترسی آسان به داده های جهانی به بلوغ سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی رسیده است، از این رو توقع و البته حق انتخاب و اراده و خواست خود را در همه ابعاد کشورداری دارد.

آنها اعتراض می کنند که تصمیم گیری و تصمیم گیری دور از اراده آنهاست و باید به این اعتراض اذعان کرد.

هوشیاری، جامعه پذیری و آینده نگری سیاستمداران باید بر این مبنا باشد که نحوه و منش دولت گرایی آنها جهانی باشد، یعنی سلیقه های مختلف ملت در هر تصمیم گیری حضور داشته باشد.

فردگرایی و اقلیت های مرکزی دوای مشکلات امروز کشور نیستند، پس آنچه در آینده پیش می آید را به صورت داوطلبانه به امروز موکول کنید. آخرین سوال این است که چرا تغییر باید با درد همراه باشد؟ یک بار تغییر باید بدون درد و خونریزی انجام شود! وضعیت خاورمیانه نشان می دهد که اگر مسئولان کشور در موضوع سیاست خارجی تغییری ایجاد نکنند، تنها و منزوی تر می شوند، بنابراین در چنین شرایطی این ملت ایران است که مدام جام زهر می نوشد و مقاومت می کند.

دیدگاهتان را بنویسید