معمای امنیت سخت و امنیت انسانی و راهکارها

مهدی ذاکرجان

استاد دانشگاه

جمهوری اسلامی با یک معضل امنیتی مواجه است. ایران می خواهد با نفوذ در منطقه، ادامه و گسترش فعالیت های هسته ای خود و افزایش توان موشکی، هوایی و فضایی خود، امنیت خود را افزایش دهد. اما این سیاست ها امنیت انسانی ایرانیان را نیز تهدید می کند. قطعنامه های تحریم، انزوای منطقه ای و فشارهای بین المللی موجب فقر جهانی و عقب ماندگی ملت ایران شده است. به عبارت دیگر ایران خریدار امنیت مستحکم است و در عین حال امنیت انسانی را در حراج فروخته است. راه حل چنین معمایی چیست؟

نه جامعه جهانی نگرانی های امنیتی ایران را درک کرده است و نه تصمیم گیرندگان محلی به اهمیت این ملت پی برده اند. جامعه جهانی به جای حل تهدید ایران و تلاش برای مذاکره با ایران و نظام جهانی؛ او سیاست فشار و تنبیه را انتخاب می کند و ادامه می دهد. جمهوری اسلامی در پاسخ مردم را از جیبشان بیرون می آورد و امنیت را افزایش می دهد. وضع مالیات های بالا، افزایش قیمت ها و دستمزدهای پایین، امنیت مردم ایران را از بین برده است.

حل این معمای امنیتی دو طرفه با حذف گزینه امنیتی نظامی یا امنیت انسانی اشتباه است. مدیران ناکارآمد جمهوری اسلامی چنین می کنند.

به عقیده نویسنده، بهترین گزینه متقاعد کردن جامعه بین المللی و تصمیم گیرندگان محلی است. تبیین نیازهای امنیتی ایران از نظر دفاعی کار خوبی است. همچنین تبیین ضرورت مطالبه آسایش و آسایش ملت ایران و سایر مولفه های امنیت انسانی از اولویت ویژه ای برخوردار است. از این جا نویسنده به این نتیجه می رسد که تغییر محتوایی و تغییر کارگزار در دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی است.

  تصمیم رئالیست ها برای خرید هلند

موضوع کار شورا باید تغییر کند تا امنیت شدید با امنیت مردم ترکیب شود. علاوه بر این، این موضوع نیازمند آژانسی است که در هر دو زمینه دارای درک نظری، تجربه حرفه ای در مورد موضوع و مشروعیت ملی و مردمی باشد. به این ترتیب اگر به نیازهای آقای ظریف پاسخ مثبت داده شود و هم مسائل هسته ای و هم حقوق بشر به این دبیرخانه سپرده شود، می توان راه حلی برای بن بست موجود در کشور پیدا کرد.

دیدگاهتان را بنویسید