مسئولان مدام لاف می زنند در حالی که احساسات مردم چیز دیگری است

جمهوری اسلامی می نویسد: «با وجود جنگ بسیار زیانبار قدرت در عرصه سیاسی کشورمان در میان فعالان سیاسی و با وجود مشکلات اقتصادی و معیشتی ناشی از مردم، جامعه ما اکنون نیازمند آزادی فکری بیشتری است. از همیشه.”

آزاد اندیشی زمانی در جامعه محقق می شود که حاکمان به آن باور داشته باشند و به این نکته پی ببرند که بدون آن نمی توان جامعه را به درستی اداره کرد. آزادی اندیشه در آزادی بیان، آزادی عقیده، آزادی مطبوعات و آزادی اجتماعات برای مطالبه حقوق قانونی تجسم یافته است. اینها دقیقاً همان حقوقی است که قانون اساسی جمهوری اسلامی در اصول 23، 24، 26، 27 و 37 بر آن تاکید کرده است.

آزاد اندیشی با آواز خواندن و قول دادن و سخنرانی به دست نمی آید. قلم ها باید آزاد باشند تا صادقانه نقد کنند، سخنرانان بالاخره بتوانند آزادانه درست و نادرست را توضیح دهند، مردم باید بتوانند بر اساس اعتقادات خود زندگی کنند و وقتی حرفی برای گفتن دارند، در مجامع استاندارد این کار را انجام دهند. صحبت کنید حتی اگر انتقاد از دولت باشد. آنچه در قانون اساسی جمهوری اسلامی و در کلام امام خمینی (ره) در این زمینه آمده است برگرفته از سیره عملی پیشوایان معصوم است.

امیرالمؤمنین علی علیه السلام علاوه بر التزام عملی خود به این مسائل، در خطبه های خود نیز بر هدایت مردم و تبیین معارف اسلام بر آن تأکید داشت. وقتی به مردم می‌گفتید آن‌طور که دیکتاتورها می‌خواهند با من صحبت نکنید و وقتی به رفتار حکومت اعتراض می‌کردید، آزادانه و بدون لکنت صحبت کنید، دقیقاً به این معنی بود که او می‌کوشد آزادی اندیشه را در جامعه اسلامی تضمین کند. به حاکمانی که به نام اسلام و به نام خدا مسئولیت اداره جامعه را بر عهده می گیرند.

  راهپیمایی مردم روزه دار کرمانشاه در روز جهانی قدس

این شیوه حکومت داری آمیخته با آزاداندیشی، اگر قرار است در جامعه ما اجرا شود، باید از نهادهای مرتبط با دولت شروع شود. اولا رسانه ملی باید زبان مردم باشد و مسائل را مطرح کند. مطبوعات باید بتوانند آزادانه و بدون خودسانسوری از کار دولت و نهادهای دولتی انتقاد کنند. دولت‌ها، قوه قضائیه، مقننه و سایر دستگاه‌های حاکم در بخش‌های مختلف باید بدون احساس محدودیت، به کاستی‌های مجموعه‌های خود رسیدگی کنند و اولین کسانی باشند که از آن انتقاد می‌کنند.

اگر این روش که مظهر بارز آزاد اندیشی است، رویه حاکمان ما شود، علاوه بر رفع نقاط ضعف در لایه های مختلف حکومت، اعتماد مردم به حکومت نیز باز می گردد و تبدیل به همدلی و حمایت مردم و حاکمان می شود.

این روزها نمایندگان مجلس به نمایندگی از مردم از عملکرد اقتصادی دولت انتقاد می کنند اما هیچ کدام از این انتقادات در رسانه ملی بازتاب پیدا نکرده است. رسانه های دولتی و خود دولت مدام از عملکرد آنها تعریف می کنند و احساسات مردم چیز دیگری است. این دوگانگی تنها از طریق تسلط آزاداندیشی بر ذهن، افکار و اعمال صاحبان قدرت از بین خواهد رفت. خود حاکمان می توانند راه را باز کنند و اگر باز کنند راه حکومت خودشان آسان تر می شود.

دیدگاهتان را بنویسید