سندرم درسلر چیست و چگونه درمان می شود؟

575465 خبر ناگهانی

به گزارش گروه اجتماعی ایسکانیوز، سندرم درسلر به التهاب کیسه پریکارد (پریکاردیت) اشاره دارد. اعتقاد بر این است که چنین اختلالی در نتیجه پاسخ سیستم ایمنی بدن به آسیب به بافت قلب یا پوشش اطراف آن (پریکارد) رخ می دهد. این آسیب می تواند در اثر حمله قلبی، جراحی یا آسیب تروماتیک ایجاد شود. علائم معمولاً شامل درد قفسه سینه است که می تواند بسیار شبیه درد قفسه سینه ناشی از حمله قلبی باشد.

بیشتر بخوانید:

سندرم Dressler ممکن است با نام های دیگری مانند سندرم پس از انفارکتوس میوکارد، پریکاردیت پس از ضربه، سندرم پس از آسیب قلبی یا سندرم پس از پریکاردیوتومی نیز شناخته شود. این علائم در واقع نوعی واکنش خودایمنی تاخیری در برابر آنتی ژن های میوکارد است که در جریان انفارکتوس میوکارد در جریان خون آزاد می شوند.

تمامی نکاتی که برای درک بهتر جنبه های مختلف این عارضه بیان خواهد شد با مراجعه به مقاله ای از کلینیک مایو (یکی از معتبرترین مراکز و دانشگاه های علوم پزشکی جهان) دسته بندی شده است:

علائم سندرم درسلر

علائم به احتمال زیاد هفته ها تا ماه ها پس از حمله قلبی، جراحی یا آسیب قفسه سینه ظاهر می شوند. علائم اصلی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

درد قفسه سینه
تب

اما چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟ در صورت درد ناگهانی یا طولانی قفسه سینه، باید سریعا به مرکز پزشکی مراجعه کنید. چنین وضعیتی ممکن است نشانه ای از حمله قلبی یا سایر اختلالات جدی باشد.

علل سندرم درسلر

کارشناسان بر این باورند که سندرم درسلر به دلیل پاسخ سیستم ایمنی بدن به آسیب قلبی ایجاد می شود. بدن به بافت آسیب دیده با ارسال سلول های ایمنی و پروتئین ها (آنتی بادی ها) برای تمیز کردن و ترمیم ناحیه آسیب دیده پاسخ می دهد. گاهی اوقات این پاسخ باعث التهاب در پریکارد می شود. سندرم Dressler همچنین می تواند پس از عمل های خاص یا استفاده از یک سری روش های خاص برای درمان قلب رخ دهد.

  خواص ژل نفتی برای سلامت و زیبایی پوست

عوارض سندرم درسلر

واکنش سیستم ایمنی که باعث سندرم درسلر می شود همچنین می تواند باعث تجمع مایع در بافت های اطراف ریه ها (افیوژن پلور) شود. این سندرم به ندرت منجر به عوارض جدی تری از جمله موارد زیر می شود:

تامپوناد قلبی

التهاب پریکارد می تواند باعث تجمع مایع در پوشش اطراف قلب شود (افیوژن پریکارد). این مایع به قلب فشار وارد می کند و باعث می شود قلب سخت تر کار کند و توانایی آن برای پمپاژ خون به طور موثر کاهش می یابد.

پریکاردیت انقباضی

التهاب مکرر یا مزمن می تواند باعث ضخیم شدن پریکارد یا حتی زخم شود. این ضخامت و جای زخم نیز توانایی قلب برای پمپاژ خون را کاهش می دهد.

جلوگیری

برخی از مطالعات نشان می دهد که مصرف داروهای ضد التهابی مانند کلشی سین قبل از عمل جراحی قلب می تواند به پیشگیری از سندرم Dressler کمک کند.

تشخیص

ابتدا، یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی یک معاینه فیزیکی کامل، از جمله گوش دادن به قلب با گوشی پزشکی انجام می دهد. هنگامی که پریکارد ملتهب است یا تجمع مایع در اطراف قلب وجود دارد، صدایی به نام مالش پریکارد شنیده می شود.

تست هایی که می توانند به تشخیص سندرم درسلر کمک کنند عبارتند از:

شمارش کامل خون: اکثر افراد مبتلا به سندرم درسلر تعداد گلبول های سفید خون افزایش یافته است.

آزمایش خون برای اندازه گیری التهاب: افزایش سطح CRP و همچنین میزان رسوب گلبول قرمز ممکن است نشان دهنده التهاب باشد که با سندرم درسلر مطابقت دارد.

الکتروکاردیوگرام: این تست سریع و بدون درد سیگنال های الکتریکی قلب را از طریق سیم های متصل به پوست ثبت می کند. تغییرات خاصی در سیگنال های الکتریکی می تواند نشان دهنده فشار روی قلب باشد. با توجه به اینکه چنین تغییراتی پس از جراحی قلب نیز قابل مشاهده است، برای تشخیص سندرم درسلر، نتایج آزمایشات دیگری ضروری است.

  آمار مربیان خارجی استقلال در دربی

اشعه ایکس از قفسه سینه: رادیوگرافی قفسه سینه می تواند به تشخیص وجود مایع در اطراف قلب یا ریه ها کمک کند. این روش همچنین برای رد سایر علل احتباس مایعات مانند ذات الریه مفید است.

اکوکاردیوگرافی: امواج صوتی تصویری از قلب ارائه می دهند که ممکن است تجمع مایع را نشان دهد.

MRI قلب: این آزمایش از امواج صوتی برای ایجاد تصاویر ثابت یا متحرک از نحوه جریان خون در قلب استفاده می کند. در نتیجه، ضخیم شدن پریکارد با تفسیر آن تعیین می شود.

روش های درمان سندرم درسلر

اهداف اصلی درمان سندرم درسلر مدیریت درد و کاهش التهاب است. درمان ممکن است شامل درمان دارویی و در صورت بروز عوارض جدی، جراحی باشد.

علاوه بر کلشی سین، اولین خط درمان سندرم درسلر، داروهای ضد التهابی از جمله داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) است، مانند:

آسپرین

ایبوپروفن

اگر سندرم درسلر پس از حمله قلبی رخ دهد، آسپرین معمولا بر سایر NSAID ها ترجیح داده می شود. در برخی موارد ممکن است ایندومتاسین نیز تجویز شود.

اگر این داروها کمک نکردند، گام بعدی معمولاً استفاده از کورتیکواستروئیدها است. این سرکوب کننده های ایمنی قوی می توانند التهاب مرتبط با سندرم درسلر را کاهش دهند.

کورتیکواستروئیدها می توانند عوارض جانبی جدی داشته باشند و می توانند از بهبود بافت قلب آسیب دیده پس از حمله قلبی یا جراحی جلوگیری کنند. به این دلایل، کورتیکواستروئیدها معمولاً تنها زمانی استفاده می‌شوند که سایر درمان‌ها ناموفق باشند.

علاوه بر موارد فوق، عوارض خطرناک سندرم درسلر احتمالاً به درمان تهاجمی تری نیاز دارد، از جمله:

  من از علی کریمی تقلید می کنم

تخلیه مایع اضافی برای تامپوناد قلبی

درمان ممکن است شامل استفاده از یک سوزن یا لوله کوچک (کاتتر) برای برداشتن مایع اضافی باشد. این روش معمولا با استفاده از بی حسی موضعی انجام می شود.

برداشتن پریکارد

برای پریکاردیت انقباضی، درمان ممکن است شامل برداشتن پریکارد با جراحی باشد.

منبع: نابوز سلامت

انتهای پیام/

دیدگاهتان را بنویسید