سرنوشت موسیقی

سرنوشت موسیقی




سیف الرضا شهابی
تحلیلگر سیاسی

از اول انقلاب، بخش‌های سنتی ایران در هر سطحی، چه از رادیو و چه خارج از کشور به صورت کنسرت، مشکل داشتند و نگرش مثبتی از خود نشان نمی‌دادند. این افراد بر حرمت موسیقی تاکید داشتند و اگر اظهار نظر ضمنی و بعضاً صریح برخی از مقامات عالی رتبه جمهوری اسلامی درباره برخی سرودها و سرودهای انقلابی و آثار موسیقایی نبود، مجوز بازتولید موسیقی در رسانه های صوتی و تصویری صادر می شد. احتمالا صادر نمی شد

پس از مجوز پخش موسیقی از صدا و سیما و باز شدن فضای موسیقی، به تدریج کنسرت های موسیقی در تهران و برخی شهرستان ها برگزار می شود. هر چند این کنسرت ها گاهی به بهانه های مختلف با مخالفت و وقفه مواجه می شود و حتی پس از صدور مجوز از مراجع ذیربط و بلیت فروشی، در ساعات نزدیک به برگزاری با مقاومت افراد غیرمسئول لغو شد. البته این رویه غیرقانونی آثار منفی بر جامعه هنری و دست اندرکاران داشت.
با گذشت زمان، بار موافقت با موسیقی و اجرای کنسرت سنگین‌تر شد و تعدادی از نوازندگان و خوانندگان گروه‌های موسیقی را برای اجرای برنامه تشکیل دادند و این فعالیت به شغل درآمدزایی تبدیل شد. آموزشگاه های موسیقی نیز فعال شد و جوانان بنا به ذوق و علاقه و استعداد خود شروع به یادگیری آلات موسیقی کردند. در این راستا، موسیقی ملی، سنتی و محلی در کشور رو به رشد بود، اما به دلیل اتفاقاتی که از شهریور 1401 شروع شد، کنسرت ها تعطیل شد و در بلاتکلیفی فرو رفت و می خواستند از اجرای کنسرت خودداری کنند تا نشان دهند که کشور در حال حاضر است. نه در حالت عادی یا سوگواری برای مردگان!
از سوی دیگر مسئولان وزارت ارشاد و متولیان امور فرهنگی و موسیقی کشور بر اجرای این کنسرت تاکید کردند و از گروه های موسیقی برای برگزاری کنسرت درخواست کردند.
جدای از اصرار طرفین درگیری برای برگزاری یا عدم برگزاری کنسرت، ذکر چند نکته حائز اهمیت است:
اولا؛ بدیهی است کسانی که فعالیت خود را در برگزاری کنسرت یا کلاس های آموزش موسیقی و یا فروش این گونه سازها رقم زده اند و اقتصاد و معیشت خود را در این راه برگزیده اند متحمل خسارت و زیان خواهند شد.
دومین؛ تا زمانی که سالن ها باز است و مردم به سینما می روند، تداخل در کنسرت چه فایده ای دارد؟ اجرای کنسرت با نمایش فیلم در سینما چه تفاوتی دارد؟
سوم؛ در بسیاری از کشورهای جهان، در بحبوحه درگیری‌ها و جنگ‌های خونین داخلی، برنامه‌های موسیقی قطع نمی‌شود و حتی برای آرامش عمومی افزایش می‌یابد.
چهارم؛ از همه مهمتر، جوهره موسیقی، به ویژه موسیقی ملی، سنتی و محلی، با این وقفه ها از پیشرفت هنری باز می ایستد و آسیب ها و پیامدهای هنری جدی را متحمل می شود.
مخالفان برگزاری کنسرت های موسیقی به آسیاب کسانی که به طور سنتی با موسیقی موافق نیستند، می ریزند.
بنابراین لازم است موسیقی از عرصه مسائل و درگیری های سیاسی خارج شود و در چارچوب هنر به راه خود ادامه دهد تا از زوال و زوال دور بماند.

  جام طلایی به استقلال تعلق نمی گیرد

دیدگاهتان را بنویسید